|

انسان از دیرباز رویای پرواز را در سر داشته است.طی سالیان دراز انسان ها ابزار و وسایل مختلفی را برای دستیابی به این رویا ساخته بودند . مخصوصاً هنگامی می دانیم افراد فراوانی که در راه پرواز انسان تلاش کردند با شکست مواجه شده بودند.
انسان پرنده ای است که بدون بال مي تواند پرواز کند ...با دو بال ظريف عقل و عشق ، با دو بال لطيف خيال و احسا س ....اما در این میان انسانهائی هم هستند که در رویائی به رنگ واقعیت بی مهابا آبی آسمان را نشانه می روند،البته با بالهائی از جنس اراده و پشتکار ، سید سهیل باریکانی یکی از این تک ستاره ها است.
سید سهیل باریکانی فرزند سید حمزه 26 ساله ساکن کرج و کارشناس ارشد میکانیک گرایش سیالات از جمله جوانان پیشرو باریکان در رشته پرواز است.وی پای در راه بزرگ مرد دیار باریکان شهید خلبان منصور باریکانی نهاده است و در رشته ای از رسته پرواز نامی است نام آشنا.
سهیل در رشته مسافت از ورزش گلایدر صاحب رکورد است . رکورد پرواز در مسافت گلایدر در ایران 190 کیلومتر و رکورد او 120 کیلومتر است .
بخش جدید التاسیس« نخبگان جوان باریکان» در این پست از سایت اختصاص دارد به معرفی این جوان برومند باریکانی.
مصاحبه وب سایت باریکان با سهیل باریکانی:
در مورد ورزش پاراگلایدر توضیح دهید؟
پاراگلایدار یکی از ورزش های هوایست که 16 سال از عمر آن میگذرد و ساده ترین و کم هزینه ترین روش برای لمس کردن پرواز است.در این ورزش شما به وسیله یکسری تجهیزات پرواز میکنید که مجموع آن در یک کوله پشتی 15 کیلویی جا میگیرد. تجهیزات شما در این ورزش" canopy" یا بال است که به وسیله یندهایی هایی به یک صندلی خاص به نام harness وصل شده که خلبان در این صندلی مینشیند و یک چتر کمکی هم که در موارد خیلی نادر در اختیار فرد است.
اما در پشت این وسیله یک مهندسی و طراحی بسیار پیچیده قرار گرفته است . به طوری که کلیه این وسایل پس از یکسری کنترل های خاص از طرف شرکت سازنده در اختیار علاقه مندان قرار میگیرد.
اصولا بالها بسته به مهارت خلبان و نوع استفاده از آن به چند رنج تقسیم میشوند. به طور مثال بال اسکول بالیست که برای افراد آماتور و در حال آموزش طراحی شده است.از خصوصیات بارز این بال عیب یابی بالای آن است به طوری که درصورت اشتباه های احتمالی خلبان، این بال اقدام به اصلاح آن میکنید. و رده های بعدی به ترتیب بال های سطح 2،1 و بال های مسابقه ای که در حال حاضر من از بال های مسابقه ای استفاده مکینم.
در این تقسیم بندی از پایین به بالا درصد عیب یابی بال کمتر و در مقابل سرعت و قدرت مانور پذیری بیشتری به خلبان ارائه میکند.
پاراگلایدر به 2 دسته Cross Country "مسافت" و آکروباتیک تقسیم بندی میشه.
در پاراگلایدر خلبان پس از استارت اقدام به سر خوردن میکنید. به طوری که به ازای هر 10 متر 1 متر ارتفاع از دست میدهد. اما خلبان میتواند به وسیله ترمال " اختلاف سطح دمایی" شروع به چرخیدن کند و ارتفاع بگیرد.این حالت بسیار شبیه به پرواز عقاب در آسمان است
این تصور وجود داره که خلبان بعد از بلند شدن شروع به سر خوردن کرده و آنقدر ارتفاع از دست میدهد تا به منطقه لندینگ برسد. اما با این تفاسیر امکان ارتفاع گرفتن توسط خلبان نیز وجود دارد؟
 بله در پاراگلایدر به وسیله ترمال میشود ارتفاع هم گرفت من خودم در مواقعی از ارتفاع 500 متری استارت زدم و به ارتفاع بالای 5000 متر هم پروازکردم که به طبع هرچه ارتفاع بیشتر باشد سر خوردن بیشتر میشود و در نتیجه مسافت بیشتری توسط خلبان میتواند طی کند.
رکورد مسافت در دنیا و ایران چند کیلومتر است؟
در دنیا حدود 500 کیلومتر و در ایران 190 کیلومتر که توسط یکی از اعضای باشگاه ما ثبت شده است. رکورد خود من هم 120 کیلومتر است که در نظر دارم در سال آینده بهبود ببخشم.
عموم مردم به این رشته به عنوان رشته ای با درصد خطر بالا نگاه میکنند. آیا پاراگلایدر ورزش پرخطریست؟
برخلاف تصور مردم این ورزش بسیار ایمن میباشد به طوری که از نظر درصد خطر در بین ورش های در جایگاه 23 است. این درحالیست که ورزش فوتبال در جایگاه 11 است. لازم به توضیح است که با ایمنی بالایی که این وسیله دارد درصد خطر بسیار پایین است
پاراگلایدر در ایران فدارسیون دارد.؟
خیر ،انجمن ورزش های هوایی که پاراگلایدر و دیگر ورزش های هوایی زیر نظر آن است.
آیا افراد در ایران دارای رنکینگ هستند؟
بله. به تازگی من و دوستانم جامی در ایران راه اندازی کردیم به نام جام پاراگلایدر ایران "IPC" که خلبانان با شرکت کردن در این جام امتیازات لازم رو کسب کرده و رتبه بندی میشوند . پس از رتبه بندی، افراد بالای جدول به مسابقات مختلف بین المللی اعزام میشوند.
در حال حاضر شما در چه رنکینگی قرار دارید؟ آیا به مسابقات خارج از کشور اعزام شدید؟
تیم ما SOL به همراه من رتبه اول این مسابقات رو کسب کردیم ولی به خاطر مساله سربازی و دانشگاه، شرایط برای شرکت در مسابقات خارجی تنها 1بار آن هم در کشور ترکیه فراهم شد.
چگونه با این ورزش آشنا شدید؟
من به خاطر علاقه وافری که به پرواز داشتم حدود 2 سال پیش به این رشته جذب شدم و به خاطر علاقه مندی و مرتبط بودن تحصیلاتم خیلی سریع در این رشته رشد کردم. به طوری که در حالت عادی فرد Beginner"مبتدی "پس از 5 سال به این جایگاه میرسد.
خانواده با این ورزش مشکلی نداشتند؟ پدرم ابتدا خیلی مخالف بود و همین حالا هم خیلی تمایل به پرواز من نداره ولی مادرم مشوقم من بود و خیلی حمایت کرد.البته با توضیحاتی که در مورد امنیت بالای این نوع پرواز به پدرم دادم ایمن بودن این ورزش برای ایشان کاملا جا افتاد.
در تهران و البرز چه سایتهایی است؟
شهران،آبسرد دماوند ،فیروزکوه و عظیمیه .
آیا برای پرواز حتما نیاز به مکان(سایت)خاصی است؟
اصولا سایت برای مرحله ای است که بخواهید آموزش ببینید وقتی که به مرحله ای رسیدید که بتوانید به تنهایی پرواز کنید. کل دنیا میشود سایت شما . بدین ترتیب من در خیلی از نقاط ایران از جمله تهران،کلاردشت،مینودشت یزد،اصفهان،طارم،کرمان،مشهد،تبریز،بندر عباس ،ترکیه و......... پرواز کردم.
آیا در طالقان و باریکان هم پروازی داشتید؟
بله من حدود 1 سال پیش از گردنه تا زیدشت پرواز کردم . اصولا هرجایی بسته به یکسری ملزوماتی امکان پرواز وجود داره.در باریکان هم قصد دارم اواخر بهار آینده وقت بیشتری برای پرواز بگذارم و آماده ام هر کسی که علاقه مند بود به صورت پرواز 2 نفره همراهی کنم.
شنیده ایم شما در ماه 9 شروع پرواز از شهران تیک آف کرده و در آبسرد دماوند فرود آمدید از آن پرواز برایمان بگویید؟

بله 9 ماه پس از شروع توسط یک بال کلاسیک و کند توانستم این مسافت 130 کیلومتری رو طی کنم که به نوعی در این مدت کم از آغاز این ورزش در ایران رکورد محسوب میشود.
در مورد اولین پرواز Solo "انفرادی" توضیح دهید؟
 بله من در 15 آبان 88 اولین پرواز تکی خود رو بعد از چند پرواز 2 نفره شروع کردم. احساسی که دراین پرواز داشتم اصلا قابل وصف نیست.
بسیاری از مردم فکر میکنند این ورزش در ابتدا بسیار ترسناک است؟
خیر در پاراگلایدر آنقدر از پرواز لذت خواهید برد که به ارتفاع و ترس از آن فکر نخواهید کرد.
بیشترین ارتفاع پروازی شما چنر متر بود؟ من تا ارتفاع 5200 متر اوج گرفتم در دنیا رکورد اوج گیری حدود 800 متر است.
در مورد پروسه آموزش این ورزش توضیحاتی بدهید؟
اولین نکته در آموزش، انتخاب باشگاه مناسب و مربی آموزش دیده است. متاسفانه در ایران و در همین سایت شهران تهران هستند افرادی که بدون داشتن کارت مربیگری و فقط به خاطر منافع مالی اقدام به آموزش میکنند که خود من هم برای شروع از این نظر متضرر شدم. پس به علاقه مندان توصیه میکنم حتما با باشگاه معتبر و مربی که کارت مربیگری دارد و عضو انجمن مربیان است و مراحله مختلف آموزش دادن رو گذرانده شروع کنند. روش آموزش هم بدین صورت است که ابتدا بحث های تئوری و آشنایی اولیه توسط مربی شرح داده میشود . سپس کنترل بال بر روی زمین و تکنیک های مورد نیاز، بعد تعدادی پرواز 2نفره با مربی و سپس مرحله solo شدن یا همان پرواز انفرادیست.
آیا شما دوره های مربیگری رو هم گذراندید؟
خیرمن علاقه ای به آموزش نداشتم و فقط خلبان باشگاه هستم و باشگاه سلو به نوعی اسپانسر بنده است.
طبعا این ورزش هزینه هایی نیز داراست. در مورد هزینه های این ورزش هم توضیح دهید؟
بله متاسفانه پاراگلایدر یکی از پرهزینه ترین ورزش ها در ایران است. هزینه ابتدایی برای آموزش چیزی مابین 700 تا 800 هزار تومان میباشد. در این مرحله کلیه وسایل توسط باشگاه آموزش دهنده تامین میشود. ولی پس از آن باید وسایل را تهییه کرد که بسته به نوع وسایل و متاسفانه وضعیت ارز امروز هزینه ای بین 5 تا 7 میلیون در پی دارد. البته تهیه وسایل دست دوم هم بین 3 تا 4 میلیون هزینه دارند.
شما عضو باشگاه Sol هستید. در مورد این باشگاه توضیح دهید؟
بله. باشگاه ما اولین باشگاه انسجام یافته در ایران است که بهترین خلبان های کشور تو این باشگاه عضو هستند و این باشگاه تو مسابقات امسال هم مقام اول را کسب کرد.
خیلی ممنون از مصاحبه با سایت باریکان در پایان اگر مطلبی دارید ذکر کنید. با تشکر از شما،مطلب خاصی نیست
برای دیدن فیلم پرواز سهیل باریکانی کلیک کنید.

|