|

این در که نامش «دروازه» است در نگاه دوستداران طالقان ،دروازه عشق است.دریچه است رو به سادگی رو به یک دنیا مهر ومهربانی
شاید شما هم بخواهید در باریه «دروازه»های طالقان/باریکان بنویسید. منتظرم
برای مشاهده در اندازه اصلی، روی عکس کلیک فرمایید
مش صمد باریکانی
می توانید مردی را تصور کنید که مهربانی در چشمهایش موج می زد.دستانش پینه بسته اش آیت لطافت بود.به زمین عشق می ورزید و مزرعه گهره که تپه ای عریان با سراشیبی تند بود با دستان پرتوان او و برادرش آباد شد.شاید درختان تبریزی در مزرعه گهره هنوز نام او را در گوش باد زمزمه می کنند؟
مشهدی صمد باریکانی روستائی ساده دلی بود که در سن پنجاه و یکسالگی زود غروب کرد و در یک روز غمگین از آذر ماه بیست و اندی سال قبل در تراب تیره جیر مزار باریکان آرام گرفت.
او گرچه زود هنگام رفت ،اما یاد مهربانیهایش هنوز در سینه باریکانیها است.اینک در آستانه سالروز وفات همسرش سیده زینب باریکانی یاد این دو عزیز باریکانی را با ذکر فاتحه ای گرامی میداریم.
سلسله مقالات : آشنائی با فرهنگ طالقان
معرفی بازی های طالقان
سراساب
دراين بازي که از دو گروه بازيکن به تعداد مساوي تشکيل ميشود (2*5 يا 2*6 يا .......) يک نقطه بعنوان مرکز نگهباني انتخاب ميشود .(که معمولا يک سنگ بنام "بيم گردان" که براي سفت کردن و آبندي کردن کاهگل پشت بام "بنام دون" استفاده ميشد .) يک گروه بايد از اين "بيم گردان" مراقبت ميکردن و يک نفر مانند دروازه بان مراقب اين سنگ بود تا کسي از گروه ديگر نتواند به آن دست بزند گروه مخالف در کل منطقه ي روستا ميتوانست مخفي يا متواري شود. نفرات گروه اول به دنبال آنها مي دويدند(به غير از نگهبان اصلي) و به آنها دست مي زدند. شايد اين تعقيب و گريز مدتها طول مي کشيد. بايد به تمام نفرات گروه دوم دست ميزدند و به اين شيوه آنها مي سوختند.در غير اين صورت بازي ادامه پيدا مي کرد اما هر يک از نفرات گروه دوم مي بايست در يک فرصت مناسب ,به سنگ نزديک شوند و به آن دست بزنند در اين صورت گروه دوم برنده مي شوند و بالعکس بازي ادامه پيدا ميکند .اما اگر تمام نفرات گروه دوم توسط نفرات گروه اول لمس ميشدند ,گروه اول برنده ميشد و بازي ادامه پيدا ميکرد. يک ورزش وتفريح پر تحرک و با نشاط,بسيار جذاب و لذت بخش بوده است . ارسالی:امیر باریکانی
|
|